| تبليغات | X |
 |
 |
|
|
۱. روزگار تا چند خواهد زد ؟ این ساز را ؟! و جا پای ابراهیم که را به قربان گاه خواهد کشید ؟! به گاه حسرت باران ؟! . . . ای تمام آرزوهای بی تردید ! این طرح بر هبوط کدام سپیده می چرخد ؟! . . . هرگز ! هرگز، تهی نخواهد کرد آوازهای هیچ سوسنی درخت را از آرزوهایش ! ....... ۲. ابر سیاه را نگریستن دریای عبوس را نقب زدن موج مرد فکن را سیلی خوردن « مرا دست تهی، پای برخشکی، هرگز » چنین می گفت قایق ران آشفته ...... از ساحل نوازش گرفتن و از آفتاب شعله صبح دم ! ماهی گیر موج خورده را !
|
|
+ نوشته شده در
شنبه هجدهم آبان 1387ساعت 22:33 توسط سمانه پرهیزکاری |
|
|
صفحه نخست پست الکترونیک آرشیو وبلاگ عناوین مطالب وبلاگ |
| درباره وبلاگ |
شاید هنوز هم
در پشت چشمهای له شده در عمق انجماد یک چیز نیم زنده ی مغشوش بر جای مانده بود که در تلاش بی رمقش می خواست ایمان بیاورد به پاکی آواز آب ها ... |
| نوشته های پیشین |
|
مهر 1388 اردیبهشت 1388 اسفند 1387 دی 1387 آذر 1387 آبان 1387 مهر 1387 شهریور 1387 خرداد 1387 بهمن 1386 تیر 1386 اردیبهشت 1386 اسفند 1385 بهمن 1385 |
|
RSS
|