| تبليغات | X |
 |
 |
|
|
۱. قلمت... نگاهت... زبانت... نه! فردا به سخره می گیرند، موریانه ها چراغ را! ............... ۲. برایم نگو از بهار و از بوی عطر یاس که گم می شود انتهای سطر از ذهنم . از باغ همسایه نگو که ذهنم خواهد کشت بی اختیار قلمم را!
|
|
+ نوشته شده در
پنجشنبه یازدهم مهر 1387ساعت 12:37 توسط سمانه پرهیزکاری |
|
|
صفحه نخست پست الکترونیک آرشیو وبلاگ عناوین مطالب وبلاگ |
| درباره وبلاگ |
شاید هنوز هم
در پشت چشمهای له شده در عمق انجماد یک چیز نیم زنده ی مغشوش بر جای مانده بود که در تلاش بی رمقش می خواست ایمان بیاورد به پاکی آواز آب ها ... |
| نوشته های پیشین |
|
مهر 1388 اردیبهشت 1388 اسفند 1387 دی 1387 آذر 1387 آبان 1387 مهر 1387 شهریور 1387 خرداد 1387 بهمن 1386 تیر 1386 اردیبهشت 1386 اسفند 1385 بهمن 1385 |
|
RSS
|