ببخشید ادامه ی مرده شور اینجاست:

......... در آن واحد ضد زمان از آرایش خطوط هم چیزی حاصل نمی شد. میزها٬ دیوارها و آدمها خطوطی از پیش ساخته شده٬ خالی و بی حجم بودند و مرده شور تنها مکعبی بود که در دل مکعبی دیگر جا گرفته بود. بی وجدانی اشیا در مورد انگشترها و دستبندها و گل سرها و عینک ها... هم صادق بود. پاهای مرد چاق تمام سفیدی تخت را پوشانده بود و تخت پوشیده از سنگینی و تورم بود.

در مکعب٬ شستشو به معنی پاکسازی نیود بلکه تنها یک آمادگی بود برای مجذوب شدن. مرده شور خندید و تخت دهان باز کرد٬ چشمهای مرده شور می دیدند بی آنکه بدرند.

تن ساکت مرد لاغر روی تخت چنگ می انداخت و تخت می نالید. استخوانهای تن مرد به تماس با هوا حریص شده بودند. مرد لاغر در تمام عمرش آرزوی دیدن پارک جنگلی را داشت بی آنکه پارک جنگلی را دیده باشد٬ آرزوی خنده داشت بی آنکه خندیده باشد٬ آرزوی عشق داشت بی آنکه عاشق باشد٬ آرزوی غروب های جمعه روی قله ی کوه داد زدن را داشت بی آنکه غروب های جمعه روی قله ی کوه داد زده باشد اما مرد لاغر هیچوقت آرزوی مرگ نداشت بی آنکه زنده باشد.

                                                            .........

داشته های مکعب در مردمک چشم های مرده شور حل شده بود و محلول تکه ای مُرده بود.