مُرده شور

در فضای یخ زده ی سردخانه فکر مرده شور خوابیده بود. زمان از منفی بی نهایت می گذشت و این تنها حرکتی بود که در آن محیط معلق اتفاق می افتاد. همه ی لبها٬ دستها٬ پاها٬ چشمها٬ قلبها٬ دندانها٬ موها٬ انگشتها...وجود داشتند و فقط حضور مرده شور قانون ضد تک روی را می شکست.پاهای مرد چاق در دستان لاغر مرده شور ترکیب نامرتبی را ایجاد کرده بود. مرده شور دستش را جا به جا کرد و به پیوند آب و پاهای مرد چاق ادامه داد. قلب مرد چاق٬ تالاپ تالاپ می کرد٬ مکعب سرد صداها را نمی پذیرفت و مرده شور تکرار می کرد: تالاپ تالاپ. از پیوند آب و پاهای مرد چاق چشم های مرده شور حاصل می شد و چشمهای مرده شور داشته های مکعب را می ساخت. و داشته های مکعب به زمان فرمان می داد که از منفی بی نهایت بگذرد. گذشته در آینده گم شده بود و آینده در گذشته. حالی وجود نداشت. رگهای آبی بلند در پس ران های مرد چاق خشکیده بود و دستهای مرده شور از صدای شکستن آنها می شکست. پا شاداب نبود٬ پا از خوابیدن خسته می شد٬از راه نرفتن. پا ویران شده بود٬ در خودش. پا مُرده بود.

........... مرده شور مرده ها را می شست و با هر تکه رازی می گفت. پا دروغگو بود و عاشق دروغگوها. مرده شور از شستن مرده ها آرامش می یافت و با ترک آنها می مرد. در تماس با آب سرد دستهای مرده شور پلاسیده بودند. زبری دستهای مرده شور روی تن مرد کچل خارشی ایجاد می کرد که در آن رنگی از عشق نبود. مرده ها می نالیدند و مرده شور برایشان لالایی می خواند. مرده شور لالایی گوی ماهری بود و مهارت حتی لای چین های صورت اش انباشته شده بود. پای مرد چاق مثل یک تکه گوشت بی جاندار بو که اما جاندار بود له له می زد و به کفشها فکر می کرد. اشیا همیشه بی وجدان تر از آن اند که تصور می شود. کشها توی پای مرد چاق دیگری دور دنیا را می گشتند. اشیا را باید نابود کرد٬ پیش از آنکه آنها دست به نابود کردن بزنند. پای مرد چاق لخت بود٬ لخت از هر گونه کفشی و شرم واژه ای بی معنا بود.