| تبليغات | X |
 |
 |
|
|
به چرک نشسته
به خالی به زردی به نومیدی گردن نهاده و بر این خیمه بس خمیده مردی ست بر نعش خویشتن نشسته سخت محتضر که خون در رگهایش نظر برمی دوزد تب را به سُخره
|
|
+ نوشته شده در
پنجشنبه ششم اردیبهشت 1386ساعت 17:4 توسط سمانه پرهیزکاری |
|
|
صفحه نخست پست الکترونیک آرشیو وبلاگ عناوین مطالب وبلاگ |
| درباره وبلاگ |
شاید هنوز هم
در پشت چشمهای له شده در عمق انجماد یک چیز نیم زنده ی مغشوش بر جای مانده بود که در تلاش بی رمقش می خواست ایمان بیاورد به پاکی آواز آب ها ... |
| نوشته های پیشین |
|
مهر 1388 اردیبهشت 1388 اسفند 1387 دی 1387 آذر 1387 آبان 1387 مهر 1387 شهریور 1387 خرداد 1387 بهمن 1386 تیر 1386 اردیبهشت 1386 اسفند 1385 بهمن 1385 |
|
RSS
|